Firma kupuje samochód od osoby fizycznej. powiększ tekst drukuj prześlij do siebie prześlij do znajomego. 22.02.2007: Podatek VAT i akcyza - zagadnienia ogólne. Zakup mieszkania od osoby prywatnej, przedsiębiorcy zwolnionego z VAT oraz czynnego podatnika VAT sprzedającego mieszkanie ze stawką zwolnioną na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 10 ustawy o VAT, zobowiązuje nabywcę do zapłaty podatku od czynności cywilnoprawnych. Podatnik i działalność gospodarcza – jak są definiowane w przepisach? Planuję zakup samochodu od osoby prywatnej. Jaki jest limit gotówkowy na rok 2022 między osobami prywatnymi? Limit gotówkowy zakupu auta przez osobę prywatną - Portal FK Rozliczenie sprzedaży towarów dokonanej w inny kraju UE uzależnione jest od tego, czy podatnik zarejestruje się w kraju sprzedaży, czy też nie. Mając powyższe na uwadze, polscy przedsiębiorcy przystępujący do rozliczania zakupu i sprzedaży towarów w innym kraju UE muszą pamiętać o kilku kluczowych kwestiach. Firma rodzinna - cechy charakterystyczne. Firmy rodzinne są specyficznymi podmiotami. Można je odróżnić od typowych przedsiębiorstw za pośrednictwem ich charakterystycznych cech, do których można zaliczyć: przenikanie spraw osobistych i biznesowych – często na niedzielnych obiadach w domu rodzinnym omawiane są sprawy spółki, a Sprzedaż rzeczy ruchomych może powodować powstanie obowiązku podatkowego w PIT. Przepisy dotyczące sprzedaży rzeczy ruchomych są szczególnie istotne dla osób, które inwestują w zakup wartościowych rzeczy ruchomych np. samochodów. Tym samym, aby zbywający nie był zobowiązany do zapłaty podatku od zbycia pojazdu wystarczy, by Osoba fizyczna kupująca samochód od innej osoby prywatnej, nieprowadzącej działalności gospodarczej (czyli niebędącej przedsiębiorcą), ma obowiązek zapłacenia podatku od czynności cywilnoprawnych (podatku PCC). Jego wysokość wynosić będzie 2% od faktycznej wartości rynkowej pojazdu. Obowiązek opłacenia podatku spoczywa na AxCei. Amortyzacja Na początku odnieśmy się do kwestii kwalifikacji nieruchomości, które mają być przedmiotem dalszej odsprzedaży. Trzeba bowiem wskazać, że tego typu nieruchomości nie podlegają amortyzacji. W myśl art. 22 ust. 8 ww. ustawy PIT – kosztem uzyskania przychodów są odpisy z tytułu zużycia środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych (odpisy amortyzacyjne) dokonywane wyłącznie zgodnie z art. 22a-22o, z uwzględnieniem art. 23. Zgodnie z art. 22a ust. 1 ustawy PIT – środkami trwałymi są stanowiące własność lub współwłasność podatnika, nabyte lub wytworzone we własnym zakresie, kompletne i zdatne do użytku w dniu przyjęcia do używania: budowle, budynki oraz lokale będące odrębną własnością, maszyny, urządzenia i środki transportu, inne przedmioty– o przewidywanym okresie używania dłuższym niż rok, wykorzystywane przez podatnika na potrzeby związane z prowadzoną przez niego działalnością gospodarczą albo oddane do używania na podstawie umowy najmu, dzierżawy lub umowy leasingu określonej w art. 23a pkt 1 ustawy. Nieruchomość do odsprzedaży Zwróćmy uwagę, że jednym z warunków uznania nieruchomości za środek trwały jest to, aby był przewidziany do używania przez okres dłuższy niż rok oraz wykorzystywany przez podatnika na potrzeby związane z prowadzoną przez niego działalnością gospodarczą. W przypadku nieruchomości zakupionej do dalszej odsprzedaży warunek ten nie jest spełniony. Przeznaczeniem takiej nieruchomości jest odsprzedaż, a nie używanie na potrzeby prowadzonej działalności gospodarczej. Podatnik nie wykorzystuje bowiem tej nieruchomości np. na siedzibę firmy. Nie jest ona także przedmiotem najmu, dzierżawy czy też umowy leasingu. W rezultacie taka nieruchomość nie może zostać uznana za środek trwały. W konsekwencji jeżeli nieruchomość jest przeznaczona do odsprzedaży, to nie jest środkiem trwałym lecz towarem handlowym. W rezultacie wydatki na nabycie takich nieruchomości nie są rozliczane poprzez systematycznie dokonywane odpisy amortyzacyjne, lecz są w całości i bezpośrednio ujmowane w kosztach uzyskania przychodu. Zasada będzie obejmowała zarówno wydatek na zakup nieruchomości, tj. cenę wynikającą z aktu notarialnego, jak i wszelkie inne uboczne koszty związane z nabyciem (np. taksa notarialna, podatek PCC, opłata dla pośrednika nieruchomości, opłata za wpis w księdze wieczystej). Środki trwałe a towary handlowe Jeżeli interesują Panią kwestie księgowe, to trzeba wskazać, że choć w ogólnej teorii dochodowego prawa podatkowego wyróżnia się podział na środki trwałe oraz towary handlowe, to jednak analiza przepisów rozporządzenia w sprawie prowadzenia KPiR prowadzi do wniosku, że w kwestii księgowej taki podział nie jest do końca adekwatny, w szczególności jeżeli mówimy o takich nieruchomościach, które będą podlegać remontowi. Z § 3 ust. 1 pkt 1 lit. a rozporządzenia wynika, że towarami handlowymi są wyroby przeznaczone do sprzedaży w stanie nieprzerobionym. Z kolei w § 3 ust. 1 pkt 1 lit. b i c rozporządzenia czytamy, że materiały (surowce) podstawowe to materiały, które w procesie produkcji lub przy świadczeniu usług stają się główną substancją gotowego wyrobu, zaś materiały pomocnicze, tj. materiały niebędące materiałami podstawowymi, które są zużywane w związku z działalnością gospodarczą i bezpośrednio oddają wyrobowi swoje właściwości. Natomiast w świetle § 3 ust. 1 pkt 1 lit. d i e rozporządzenia – wyrobami gotowymi są wyroby własnej produkcji, których proces przerobu został całkowicie zakończony, wykonane usługi, prace naukowo-badawcze, prace projektowe, geodezyjno-kartograficzne, zakończone roboty, w tym także budowlane, a produkcją niezakończoną jest produkcja w toku oraz półwyroby (półfabrykaty), czyli niegotowe jeszcze produkty własnej produkcji, a także wykonywane roboty, usługi przed ich ukończeniem. Analiza powyższych przepisów wskazuje, że na gruncie rozporządzenia towarem handlowym jest składnik majątku zakupiony i przeznaczony do odsprzedaży w stanie nieprzerobionym. Nieruchomość na sprzedaż po remoncie – materiał podstawowy, produkcja niezakończona Jeżeli natomiast nieruchomość będzie podlegała remontowi, to w ramach podatkowej księgi przychodów i rozchodów kwalifikowanie nieruchomości podlegającej remontowi jako towar handlowy nie jest prawidłowe. W momencie zakupu taka nieruchomość będzie stanowiła materiał podstawowy. Jeżeli przed końcem roku remont i dostosowanie do użytkowania zostanie zakończone, to będziemy mieli do czynienia z wyrobem gotowym. Jeśli natomiast remont lokalu nie zostanie ukończony, to zaliczymy go do produkcji niezakończonej. Identycznej klasyfikacji dokonał Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej w interpretacji z r., nr „Z treści wniosku wynika, że nabyty lokal mieszkalny nie stanowi towaru handlowego w rozumieniu § 3 pkt 1 lit. a ww. rozporządzenia, bowiem towarami handlowymi są wyroby przeznaczone do sprzedaży w stanie nieprzerobionym. Wnioskodawca nie sprzeda tego lokalu w stanie nieprzerobionym, gdyż, jak wskazano, lokal ten wymaga poniesienia nakładów budowlano-remontowych w celu uzyskania lepszej ceny sprzedaży. Lokal mieszkalny nabyty przez Wnioskodawcę po dokonaniu niezbędnych prac remontowo-budowlanych będzie stanowił przeznaczony do sprzedaży wyrób gotowy w prowadzonej działalności gospodarczej, a przed zakończeniem remontu – produkcję niezakończoną. Zatem wszystkie nakłady remontowo-budowlane będą stanowiły element kosztu wytworzenia tego lokalu.” Zatem na gruncie rozporządzenia w sprawie prowadzenia podatkowej księgi przychodów i rozchodów nieruchomość przeznaczona do odsprzedaży, która podlega pod remont generalny, nie powinna być kwalifikowana jako towar handlowy. Taka nieruchomość może być materiałem podstawowym, wyrobem gotowym lub produkcją niezakończoną. Zarówno wydatki na zakup nieruchomości, jak i wydatki na remont podlegają ujęciu bezpośrednio w kosztach uzyskania przychodu. Również co do remontu nie dokonuje się odpisów amortyzacyjnych. Książka przychodów i rozchodów – prawidłowe księgowanie nieruchomości do odsprzedaży Jak stanowi art. 24 ust. 2 ustawy PIT – u podatników osiągających dochody z działalności gospodarczej i prowadzących księgi przychodów i rozchodów dochodem z działalności jest różnica pomiędzy przychodem w rozumieniu art. 14 a kosztami uzyskania powiększona o różnicę pomiędzy wartością remanentu końcowego i początkowego towarów handlowych, materiałów (surowców) podstawowych i pomocniczych, półwyrobów, wyrobów gotowych, braków i odpadków, jeżeli wartość remanentu końcowego jest wyższa niż wartość remanentu początkowego, lub pomniejszona o różnicę pomiędzy wartością remanentu początkowego i końcowego, jeżeli wartość remanentu początkowego jest wyższa. W konsekwencji u podatników prowadzących podatkową księgę przychodów i rozchodów, niesprzedane nieruchomości, poprzez różnice remanentowe, powiększają kwotę dochodu podlegającego opodatkowaniu za dany rok podatkowy. Wydatek na zakup nieruchomości jest ujmowany w kolumnie nr 10 podatkowej księgi przychodów i rozchodów. Natomiast nabyta nieruchomość przeznaczona do dalszej odsprzedaży i nie sprzedana do końca roku podatkowego, podlega wykazaniu w remanencie końcowym, który wpływa na podstawę opodatkowania podatkiem PIT. Wydatki remontowe Odnosząc się do wydatków remontowych, należy zwrócić uwagę na § 3 ust. 1 pkt 4 rozporządzenia w sprawie prowadzenia podatkowej księgi przychodów i rozchodów, gdzie wskazano, że za koszt wytworzenia uznaje się wszelkie koszty związane bezpośrednio i pośrednio z przerobem materiałów, z wykonywaniem usług lub pozyskaniem (wydobyciem) kopalin, z wyłączeniem kosztów sprzedaży wyrobów gotowych i usług. Mając zatem na uwadze, że zakupiona nieruchomość stanowi materiał podstawowy, wszystkie nakłady remontowo-budowlane będą stanowiły element kosztu wytworzenia tego lokalu. Powoduje to, że wszelkie zakupione usługi niezbędne do wytworzenia nieruchomości (tj. wyrobu gotowego) podlegają księgowaniu w cenie ich zakupu w kolumnie nr 10 podatkowej księgi przychodów i rozchodów. Wydatki, jakie podatnik ponosi na remont nieruchomości, są uznawane za element składowy kosztu wytworzenia, co oznacza, że ujmuje się je w kolumnie nr 10 podatkowej księgi przychodów i rozchodów. Podatnicy powinni pamiętać, że tego typu wydatki nie stanowią kosztów ubocznych zakupu. Sprzedaż nieruchomości stanowiącej towar handlowy lub wyrób gotowy podlega opodatkowaniu jako przychód z pozarolniczej działalności gospodarczej. Podatek dochodowy na zasadach ogólnych, liniowy, ryczałt ewidencjonowany W zakresie formy opodatkowania istnieje możliwość wyboru podatku dochodowego na zasadach ogólnych, gdzie stawka podatku wynosi 17%, a nadwyżka ponad 85 528 zł podlega opodatkowaniu stawką 32%. W konsekwencji tego rodzaju forma opodatkowania nie jest korzystna przy sprzedaży nieruchomości, ponieważ bardzo łatwo wpaść w 32% stawkę podatku. Kolejna opcja to podatek liniowy. Tutaj stawka podatku wynosi zawsze 19%. W tym wariancie podatek jest płatny od dochodu będącego różnicą pomiędzy przychodem ze sprzedaży a kosztem zakupu. Od 2019 r. handel nieruchomościami może również podlegać pod ryczałt ewidencjonowany. Zgodnie z art. 12 ust. 1 pkt 3 ustawy o zryczałtowanym podatku – stawka podatku dla przychodów ze świadczenia usług w zakresie kupna i sprzedaży nieruchomości na własny rachunek (PKWiU wynosi 10%. Jest to zdecydowanie niższa stawka podatku, jednakże należy pamiętać, że w przypadku ryczałtu podatnik nie może uwzględnić kosztów. W rezultacie 10% płacone jest od przychodu ze sprzedaży bez możliwości pomniejszenia przychodu o koszty nabycia nieruchomości oraz koszty remontu. Moim zdaniem, w tym przypadku najlepszą formą jest podatek liniowy. Podatnicy prowadzący działalność gospodarczą mają obowiązek wpłaty miesięcznych zaliczek na podatek do 20 dnia miesiąca następującego po miesiącu uzyskania przychodów. Dodatkowo należy złożyć roczne zeznanie PIT-36L do 30 kwietnia roku następującego po roku podatkowy. Warto przy tym podkreślić, że wybór podatku liniowego wyklucza np. wspólne rozliczenie z małżonkiem czy jako osoba samotnie wychowująca dziecko. Obrót nieruchomościami a podatek VAT Zakup nieruchomości przez czynnego podatnika podatku VAT daje prawo do odliczenia podatku naliczonego. Podobnie prawo takie daje poniesienie wydatków remontowych. Zasadniczo sprzedaż nieruchomości stanowi odpłatną dostawę towarów, która podlega opodatkowaniu VAT. Jednakże ustawodawca przewidział możliwość skorzystania ze zwolnienia od podatku określonego w art. 43 ust. 1 pkt 10 ustawy VAT. Stosownie do treści tego przepisu zwalnia się od podatku dostawę budynków, budowli lub ich części, z wyjątkiem gdy: a. dostawa jest dokonywana w ramach pierwszego zasiedlenia lub przed nim, b. pomiędzy pierwszym zasiedleniem a dostawą budynku, budowli lub ich części upłynął okres krótszy niż 2 lata. Zwolnienie w podatku VAT a pierwsze zasiedlenie Z powyższego uregulowania wynika, że dostawa budynków, budowli lub ich części jest – co do zasady – zwolniona od podatku od towarów i usług. Wyjątek stanowi dostawa w ramach pierwszego zasiedlenia lub przed nim oraz jeżeli pomiędzy pierwszym zasiedleniem a dostawą budynku, budowli lub ich części upłynął okres krótszy niż 2 lata. W konsekwencji kluczowe staje się ustalenie, czym jest pierwsze zasiedlenie oraz kiedy mamy z nim do czynienia. Definicja pierwszego zasiedlenia zawarta jest w art. 2 pkt 14 ustawy VAT, w myśl którego przez pierwsze zasiedlenie rozumie się oddanie do użytkowania pierwszemu nabywcy lub użytkownikowi lub rozpoczęcie użytkowania na potrzeby własne budynków, budowli lub ich części, po ich: wybudowaniu lub ulepszeniu, jeżeli wydatki poniesione na ulepszenie, w rozumieniu przepisów o podatku dochodowym, stanowiły co najmniej 30% wartości początkowej. Zatem do pierwszego zasiedlenia dochodzi w chwili, gdy po wybudowaniu budynku pierwszy właściciel zajmuje nieruchomość, przy czym niekoniecznie musi do być podatnik wykonujący czynności opodatkowane. Pierwszego zasiedlenia może zatem dokonać również osoba fizyczna, która użytkuje nieruchomość zgodnie ze swoimi potrzebami mieszkaniowymi. Pomimo jednak dokonania zasiedlenia przez pierwszego właściciela czy lokatora możemy mieć do czynienia z ponownym pierwszym zasiedleniem w sytuacji, gdy dojdzie do ulepszenia nieruchomości, jeżeli wydatki poniesione na ulepszenie, w rozumieniu przepisów o podatku dochodowym, stanowiły co najmniej 30% wartości początkowej. Wyraźnie jednak musimy podkreślić, że reguła ta, po pierwsze, dotyczy środków trwałych, a nie nieruchomości, które przeznaczone są do dalszej odsprzedaży, a więc mają charakter towaru handlowego. Zaś po drugie, chodzi wyłącznie o ulepszenie, czyli o wydatki na przebudowę, rozbudowę lub modernizację nieruchomości, natomiast w przypadku odsprzedaży nieruchomości prace ponoszone przez podatnika mają przeważnie charakter remontowy, mający na celu odtworzenie stanu pierwotnego i przystosowanie nieruchomości do użytkowania. Podsumowując powyższe, można zatem wskazać, że sprzedaż nieruchomości w ramach house flippingu nie stanowi pierwszego zasiedlenia, gdyż przeważnie takie nieruchomości: są nabywane od osób fizycznych niebędących podatnikami podatku VAT, którzy uprzednio wzięli je do używania, są ponoszone nakłady wyłącznie na remonty, a nie ulepszenie, nieruchomości są towarem handlowym. Taki sposób interpretacji przepisów wynika z interpretacji indywidualnej Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z r., nr Odpłatne zbycie nieruchomości nie stanowi dostawy w ramach pierwszego zasiedlenia podlegającej opodatkowaniu podatkiem VAT. Jeżeli pomiędzy pierwszym oddaniem nieruchomości do używania a odpłatnym zbyciem dokonanym w ramach house flippingu upłynęło więcej niż 2 lata, to taka dostawa nieruchomości korzysta ze zwolnienia od podatku opisanego w art. 43 ust. 1 pkt 10 ustawy VAT. Przykładowo, jeżeli kupuje Pani nieruchomość w bloku z 1980 r., to należy przyjąć, że do pierwszego zasiedlenia doszło w 1980 r. W konsekwencji, sprzedając takie wyremontowane mieszkanie, może Pani skorzystać ze zwolnienia od podatku VAT. Obowiązek skorygowania odliczonego podatku VAT od nabycia Jest tu jednak haczyk w postaci obowiązku skorygowania odliczonego podatku VAT od nabycia. Otóż zgodnie z art. 91 ust. 7 ustawy VAT jeśli podatnik odlicza VAT od nabycia danego towaru, a następnie sprzedaje ten towar ze zwolnieniem, dochodzi do zmiany przeznaczenia towaru, co obliguje podatnika do dokonania korekty. W przypadku nieruchomości okres korekty wynosi 10 lat, licząc od momentu oddania nieruchomości do używania. Przy czym korekta jest przeprowadzana proporcjonalnie w odniesieniu do pozostałego okresu korekty. Czyli sprzedając np. po 2 latach, będzie Pani musiała zwrócić do skarbówki 8/10 kwoty odliczonego od nabycia VAT-u. Korekty dokonuje się jednorazowo w odniesieniu do całego pozostałego okresu korekty w deklaracji podatkowej za okres rozliczeniowy, w którym nastąpiła sprzedaż. Jednak można się przed tym uchronić, czekając ze sprzedażą do końca 10-letniego okresu korekty. Sprzedaż nieruchomości pomiędzy czynnymi podatnikami VAT Powyższe zwolnienie jest obligatoryjne w przypadku sprzedaży na rzecz osoby prywatnej. Natomiast w przypadku sprzedaży na rzecz przedsiębiorcy jest możliwość zrezygnowania ze zwolnienia i opodatkowania sprzedaży z doliczonym podatkiem VAT. Zgodnie z art. 43 ust. 10 i 11 ustawy VAT – podatnik może zrezygnować ze zwolnienia od podatku i wybrać opodatkowanie dostawy budynków, budowli lub ich części, pod warunkiem że dokonujący dostawy i nabywca budynku, budowli lub ich części: są zarejestrowani jako podatnicy VAT czynni; złożą, przed dniem dokonania dostawy tych obiektów właściwemu dla ich nabywcy naczelnikowi urzędu skarbowego, zgodne oświadczenie, że wybierają opodatkowanie dostawy budynku, budowli lub ich części. Oświadczenie musi również zawierać: imiona i nazwiska lub nazwę, adresy oraz numery identyfikacji podatkowej dokonującego dostawy oraz nabywcy; planowaną datę zawarcia umowy dostawy budynku, budowli lub ich części; adres budynku, budowli lub ich części. Czasami podatnicy korzystają z tej opcji. Z jednej strony daje to nabywcy prawo do odliczenia podatku naliczonego, a z drugiej – chroni to sprzedawcę przed wspomnianym systemem korekty (ale konieczne jest doliczenie VAT-u do ceny sprzedaży). Trzeba jednak wskazać, że odliczenie podatku VAT od zakupu nieruchomości możliwe jest wyłącznie w sytuacji, gdy sprzedający jest podatnikiem VAT i wystawi fakturę VAT. W sytuacji gdy sprzedawca jest osobą fizyczną nieprowadzącą działalności gospodarczej (czyli kupuje Pani od osoby prywatnej, a nie od firmy), to podatek naliczony do odliczenia nie wystąpi. Osoba prywatna nie wystawi Pani faktury VAT. W takim przypadku zastosowanie znajdzie zwolnienie z art. 43 ust. 1 pkt 10a ustawy VAT. Przepis ten podaje, że zwalnia się od podatku dostawę budynków, budowli lub ich części nieobjętą zwolnieniem, o którym mowa w pkt 10, pod warunkiem, że: w stosunku do tych obiektów nie przysługiwało dokonującemu ich dostawy prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego, dokonujący ich dostawy nie ponosił wydatków na ich ulepszenie, w stosunku do których miał prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego, a jeżeli ponosił takie wydatki, to były one niższe niż 30% wartości początkowej tych obiektów. W tym przypadku nie ma żadnego okresu karencji. Oczywiście nie powstaje tutaj konieczność korekty podatku naliczonego, ponieważ takowy w ogóle nie został odliczony. Podatek VAT rozliczany jest miesięcznie do 25 dnia miesiąca następującego po miesiącu dokonania dostawy towarów. Sprzedaż nieruchomości osobie fizycznej – akt notarialny, wystawienie faktury Na zakończenie przejdźmy do kwestii dokumentów, jakie należy wystawić w przypadku sprzedaży nieruchomości osobom fizycznym (bo w przypadku sprzedaży na rzecz przedsiębiorców obowiązuje faktura VAT). Jak podaje art. 106b ust. 1 pkt 1 ustawy VAT – podatnik jest obowiązany wystawić fakturę dokumentującą sprzedaż dokonywaną przez niego na rzecz innego podatnika podatku, podatku od wartości dodanej lub podatku o podobnym charakterze lub na rzecz osoby prawnej niebędącej podatnikiem. W myśl natomiast art. 106i ust. 1 ww. ustawy – fakturę wystawia się nie później niż 15. dnia miesiąca następującego po miesiącu, w którym dokonano dostawy towaru lub wykonano usługę. Zauważmy jednak, że powyższy przepis dotyczy dokumentowania odpłatnej dostawy na rzecz innego podatnika. Natomiast przy house flippingu sprzedaż odbywa się przeważnie na rzecz osób fizycznych niebędących podatnikami VAT. Dlatego też trzeba sięgnąć do art. 111 ust. 1 ustawy VAT, gdzie możemy przeczytać, że podatnicy dokonujący sprzedaży na rzecz osób fizycznych nieprowadzących działalności gospodarczej oraz rolników ryczałtowych są obowiązani prowadzić ewidencję sprzedaży przy zastosowaniu kas rejestrujących. Zauważyć jednak należy, że w pewnych okolicznościach podatnik nie musi posiadać kasy fiskalnej przy sprzedaży na rzecz osób fizycznych nieprowadzących działalności. Wszystko za sprawą rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 28 grudnia 2018 r. w sprawie zwolnień z obowiązku prowadzenia ewidencji przy zastosowaniu kas rejestrujących. Jak możemy przeczytać w § 2 pkt 1 ww. rozporządzenia zwalnia się z obowiązku ewidencjonowania w danym roku podatkowym, nie dłużej jednak niż do dnia 31 grudnia 2021 r., czynności wymienione w załączniku do rozporządzenia. Natomiast w poz. 35 wspomnianego rozporządzenia wymieniono „Dostawę nieruchomości”. W świetle powyższych regulacji podatnik dokonujący sprzedaży nieruchomości na rzecz osób fizycznych niebędących podatnikami nie ma obowiązku wystawiania ani paragonu ani też faktury. W takiej sytuacji dowodem odpłatnego zbycia będzie sporządzona u notariusza umowa sprzedaży. Nie możemy jednak pominąć przepisów, które mimo wszystko obligują podatnika do wystawienia faktury VAT w przypadku dostawy nieruchomości. Chodzi mianowicie o treść art. 106b ust. 3 pkt 1 ustawy VAT. Przepis ten podaje, że na żądanie nabywcy towaru lub usługi podatnik jest obowiązany wystawić fakturę dokumentującą czynność sprzedaży, jeżeli obowiązek wystawienia faktury nie wynika z ust. 1 oraz jeżeli żądanie jej wystawienia zostało zgłoszone w terminie 3 miesięcy, licząc od końca miesiąca, w którym dostarczono towar lub wykonano usługę bądź otrzymano całość lub część zapłaty. Opisana zasada odnosi się do przypadku dokonania dostawy nieruchomości na rzecz osoby fizycznej nieprowadzącej działalności gospodarczej. W stosunku do niej podatnik nie musi wystawiać faktury, bowiem obowiązek wynikający z art. 106b ust. 1 ustawy odnosi się wyłącznie do sprzedaży dla innego podmiotu prowadzącego działalność gospodarczą. W konsekwencji podatnik dokonujący odpłatnego zbycia nieruchomości staje przed koniecznością wystawienia faktury, jeżeli nabywca będący osobą fizyczną nieprowadzącą działalności gospodarczej zgłosi takie żądanie w terminie 3 miesięcy, licząc od końca miesiąca, w którym wydano nieruchomość. Co istotne, nabywca może żądać wystawienia faktury, ale nie może domagać się wydania paragonu. Jeśli masz podobny problem prawny, zadaj pytanie naszemu prawnikowi (przygotowujemy też pisma) w formularzu poniżej ▼▼▼ Zapytaj prawnika - porady prawne online . Płynność finansowa działalności gospodarczej zależna jest przede wszystkim od otrzymywania regularnych wpływów od płatników. Skup długów i należności to rozwiązanie dla przedsiębiorców, którzy nie chcą samodzielnie zajmować się odzyskiwaniem środków od dłużników. Nasza firma wykupująca długi proponuje Państwu skup wierzytelności od osób fizycznych, firm i przedsiębiorstw. W szczególności dotyczy to możliwości sprzedaży: nieopłaconych faktur, umów, weksli – z bieżącej działalności gospodarczej, umów osób fizycznych – windykacja wierzytelności prywatnych, nakazów zapłaty / wyroków sądowych. Ponadto oferujemy wykup należności: przedawnionych – gdzie upłynął już termin skierowania sprawy do sądu, nieściągalnych – zakończonych bezskuteczną egzekucją komorniczą, nierokujących na odzyskanie – gdzie komornik nie jest w stanie wyegzekwować długu, drobnych – nieopłacalnych w egzekwowaniu na drodze sądowej. Sprzedaż faktur oraz innego typu nieopłaconych należności to rozwiązanie skierowane przede wszystkim do osób fizycznych i przedsiębiorstw z Kalisza oraz całego województwa wielkopolskiego. Aby nasza firma skupująca długi mogła dokonać wyceny wierzytelności, konieczne są konkretne dokumenty kopie faktur i umów będących podstawą roszczenia, kopie nakazu zapłaty / wyroku sadowego, kopie korespondencji komorniczej, w szczególności postanowienie o umorzeniu egzekucji, wysłuchanie przed umorzeniem. Dokumenty – faktury, umowy i inne, należy przesłać: informacja: 531 555 000, mailem na adres: sekretariat@ faxem: 062 767-69-68, pocztą tradycyjną – adres w zakładce kontakt. Korzyści ze sprzedaży: pozbycie się spraw związanych z nierzetelnymi kontrahentami i nieregulowanymi wierzytelnościami, poprawa obrazu finansów przedsiębiorstwa, zamknięcie kont analitycznych poszczególnych dłużników – osób fizycznych lub firm, pozwalające uporządkować bilans. Informacja: 531 555 000 Email: biuro@ fax: 062 767-69-68 Dokumentowanie różnego rodzaju transakcji handlowych możliwe jest pod warunkiem, że są to dokumenty potwierdzające faktycznie przeprowadzoną transakcję i zawierają dane, o których mówią przepisy. Dokument niekompletny może narazić przedsiębiorcę na polemikę z organami podatkowymi i wyłączenie z kosztów uzyskania przychodów. Pojazd samochodowy – czy to tylko samochód? Ustawa o VAT przy definiowaniu pojazdu samochodowego odnosi się do przepisów ustawy Prawo o ruchu drogowym. Uwzględniając zarówno jedne, jak i drugie przepisy można powiedzieć, że pojazdem samochodowy poza samochodem będzie również: motocykl, quad, skuter w zależności od posiadanych parametrów. Natomiast samochodem ciężarowym będą samochody o dopuszczalnej masie całkowitej powyżej 3,5 t. Tak samo zgodnie z ustawą o VAT traktowane są: pojazdy samochodowe, inne niż samochody osobowe, mające jeden rząd siedzeń, który oddzielony jest od części przeznaczonej do przewozu ładunków ścianą lub trwałą przegrodą: klasyfikowane na podstawie przepisów o ruchu drogowym do podrodzaju: wielozadaniowy, van lub z otwartą częścią do przewozu ładunków, pojazdy samochodowe, inne niż samochody osobowe, które posiadają kabinę kierowcy z jednym rzędem siedzeń i nadwozie przeznaczone do przewozu ładunków jako konstrukcyjnie oddzielne elementy pojazdu. Warunkiem uznania za samochód ciężarowy jest przejście dodatkowego badania technicznego i uzyskanie zaświadczenia VAT-1 lub VAT-2, które stanowią podstawę do dokonania wpisu w dowodzie rejestracyjnym. Umowa kupna-sprzedaży Taka umowa jest umową cywilnoprawną, której sposób zawarcia i zakres informacji uregulowany jest w ustawie Kodeks cywilny. Najważniejsze elementy takiej umowy to: dokładne określenie stron sprzedaży: imię, nazwisko, adres, numer dowodu osobistego lub innego dokumentu na potwierdzenie tożsamości osób uczestniczących w transakcji. dane przedmiotu transakcji, w przypadku samochodów w szczególności: model, rok produkcji, numer, nadwozia, numer silnika, numer rejestracyjny, przebieg. wartość przedmiotu umowy. W wyniku zawarcia umowy kupna-sprzedaży następuje odpłatne przeniesienie rzeczy ze sprzedającego na kupującego z obowiązkiem zapłaty. Jak rozliczyć zakup pojazdu samochodowego na umowę kupna-sprzedaży? W zawartej umowie kupna-sprzedaży nie znajdziemy kwoty podatku VAT. Wartość transakcji wynikająca z umowy będzie stanowiła kwotę, którą przedsiębiorca będący czynnym podatnikiem VAT, jak również podatnik VAT zwolniony, ujmie w PKPiR po stronie kosztów uzyskania przychodów. Poniesiony wydatek będzie można księgować w koszty albo poprzez odpisy amortyzacyjne, albo jako jednorazową amortyzację, jeżeli wartość początkowa pojazdu samochodowego nie przekracza zł. Oczywiście przedsiębiorca również przy tej wartości może podjąć decyzję o dokonywaniu odpisów na zasadach ogólnych. Wszystko zależy od tego czy właściciel firmy chce wrzucić w koszty od razu dużą kwotę, czy woli rozliczać koszty w dłuższym przedziale czasowym. W przypadku samochodu ciężarowego możliwe jest dokonanie jednorazowego odpisu amortyzacyjnego w ramach pomocy de minimis do kwoty euro/ PLN. Z jednorazowego odpisu mogą skorzystać jedynie przedsiębiorcy, którzy są tzw. małym podatnikiem w podatku dochodowym. Zakup na umowę kupna-sprzedaży czy na fakturę VAT pozostaje bez większego wpływu na rozliczenia podatkowe dla podatnika zwolnionego z VAT. Koszty w podatku dochodowym księgowane na podstawie faktury VAT czy umowy będą ujmowane w kwocie brutto, ponieważ taki przedsiębiorca nie ma prawa do odliczenia podatku VAT. Inaczej jest w przypadku czynnego podatnika VAT, który może skorzystać z odliczenia 50% lub 100% podatku VAT, a w przypadku umowy kupna-sprzedaży nie będzie mógł tego zrobić. W przypadku umowy kupna-sprzedaży sposób rozliczenia zakupu pojazdu samochodowego do 3,5 t i samochodów ciężarowych jest bardzo zbliżony. Wyjątkiem jest możliwość zastosowania jednorazowej amortyzacji do euro dla samochodu ciężarowego. Może te tematy też Cię zaciekawią Gdy spółka kupuje towary i usługi, to nikt nie ma wątpliwości, że robi to jako przedsiębiorca. W końcu celem istnienia spółki, jest realizacja pewnego celu gospodarczego, najczęściej zysku. Jednak osoby fizyczne prowadzące działalność gospodarczą mogą występować w obrocie w jednej z dwóch ról – przedsiębiorcy lub konsumenta. Taka osoba, inaczej niż spółka, ma zatem dwa oblicza – z jednej strony jest profesjonalistą dokonującym firmowych zakupów, a z drugiej strony jest również konsumentem, kupującym prywatnie np. artykuły pierwszej potrzeby. Paragon dla przedsiębiorcy Nie ma żadnych wątpliwości, że jeżeli taki przedsiębiorca-osoba fizyczna dokonuje zakupów firmowych, to należy mu wystawić fakturę. Co jednak, gdy przedsiębiorca dokonuje zakupów prywatnych? Czy należy mu wystawić paragon? A jeżeli zażąda faktury (do czego każdy konsument ma prawo) to należy na niej wpisać NIP i firmę, czy po prostu imię i nazwisko, a do faktury załączyć paragon? Co na to przepisy? 🙂 Po pierwsze stanowią one, że podatnik VAT jest obowiązany wystawić fakturę dokumentującą sprzedaż towarów lub usług na rzecz innego podatnika. Z kolei za podatnika uważa się osoby wykonujące samodzielnie działalność gospodarczą, bez względu na cel lub rezultat takiej działalności. Po drugie, według przepisów podatnicy dokonujący sprzedaży na rzecz konsumentów są obowiązani prowadzić ewidencję obrotu i kwot podatku należnego przy zastosowaniu kas rejestrujących oraz drukować i wydawać konsumentom paragony fiskalne. Konsument ma prawo zażądać faktury, jednak wtedy dołącza się do niej wydrukowany paragon. Z powyższego by wynikało, że sytuacja jest prosta – jeżeli towar lub usługę kupuje osoba prowadząca działalność gospodarczą to należy jej wystawić fakturę, a jeżeli takiej działalności nie prowadzi, to należy jej wydać paragon. To z kolei może prowadzić do wniosku, że jeżeli nabywcą jest przedsiębiorca, to nie ma znaczenia czy kupuje na potrzeby prywatne czy firmowe – należy mu wydać fakturę. Moim zdaniem przepisy są w tym zakresie niedoskonałe, dlatego że literalnie wynika z nich właśnie ww. konsekwencja. Jednak za absurd możemy uznać sytuację wydawania faktury przedsiębiorcy za zakup bułek na śniadanie 🙂 Dlatego też organy podatkowe powszechnie przyjmują, że definicję przedsiębiorcy należy odnosić do każdorazowej transakcji, choć według mnie nie wynika to z żadnego przepisu. Chodzi tutaj o to, że status przedsiębiorcy w VAT nie wynika z samego faktu prowadzenia działalności gospodarczej, ale z zawarcia danej transakcji w ramach tej działalności. Dlatego też sprzedaż „prywatnej” nieruchomości przez przedsiębiorcę w ogóle nie podlega VAT, ale sprzedaż firmowej już tak (o czym wspomniałem na blogu). Inne przykłady: Przedsiębiorca powadzi hurtownię alkoholu. Kupując 100 kartonów wódki, którą potem handluje, działa jako przedsiębiorca i otrzyma fakturę. Jednak kupując dwie flaszki w nocnym w Piątek o 24:00, działa jako konsument i za taki zakup otrzyma paragon. Przedsiębiorca jest właścicielem piekarni. Kupując 10 palet mąki do wypieku chleba, działa jako przedsiębiorca i otrzyma fakturę. Jednak kupując jeden chleb i pięć bułek w sobotę rano, działa jako konsument i za taki zakup otrzyma paragon. A może jednak faktura? Powyższe przykłady są dość jaskrawe. Problem może pojawić się wtedy, gdy sytuacja nie jest tak oczywista 🙂 Pamiętajmy, że każdy przedsiębiorca chce maksymalizować swoje zyski, a jednocześnie zmniejszać swoje obciążenia podatkowe. Dlatego też dość powszechnym działaniem jest kupowanie „na fakturę” wszystkiego co tylko możliwe, nawet typowo prywatnych towarów i usług. Oczywiście ma to na celu odliczenie VAT i wrzucenie takiego zakupu w koszty. Co w sytuacji, gdyby w ww. przypadkach przedsiębiorca podał swoje dane firmowe i zażądał wystawienia faktury? Obowiązkiem sprzedawcy oczywiście będzie wystawienie faktury, pytanie tylko czy zwykłej, „firmowej”, czy też „konsumenckiej”, do której dołącza się paragon fiskalny. Wbrew pozorom ma to istotne znaczenie – albo wystawiamy firmową fakturę, którą wprowadzamy pojedynczo do ewidencji sprzedaży VAT, albo też rejestrujemy sprzedaż na kasie fiskalnej, a do faktury dołączamy paragon. Sytuacja jest zatem rodzaju „albo-albo”, a pamiętajmy, że zarówno niewystawienie faktury, jak też niewystawienie paragonu stanowi wykroczenie skarbowe. Faktura firmowa czy konsumencka? Nie jest jednak tak źle 🙂 Nikt nie będzie wam robił zarzutu, że źle rozpoznaliście rolę swojego klienta (przedsiębiorca czy konsument) bo nie macie obowiązku robić dochodzenia w tym zakresie. Trzeba jednak wykazać się pewnym zdrowym rozsądkiem. W sytuacji gdy mamy niemal 100% pewność, że klient nabywa towary/usługi typowo konsumpcyjne i żąda faktury, to należy nabić sprzedaż na kasę, wystawić paragon i załączyć go do faktury. Przykłady: Prowadzisz handel detaliczny (np. w sklepie) drobnych artykułów (np. żywność). Praktycznie każda sprzedaż w takim sklepie (poza wyprzedażą całego asortymentu jednej osobie) ma charakter konsumencki. Przedsiębiorca do zakupów firmowych będzie korzystał z hurtowni lub kupował u producenta. Jeżeli kupuje w sklepie, to kupuje prywatnie. Jesteś prawnikiem i świadczysz stałą obsługę prawną na rzecz klienta-przedsiębiorcy. Przyszedł czas, że twój klient chce się rozwieść. Za reprezentację w procesie rozwodowym musisz wystawić paragon, choćby nie wiadomo jak klient prosił Cię o fakturę na firmę. Prowadzisz biuro turystyczne i stale współpracujesz z pewnym organizatorem wycieczek, który na potrzeby swojej działalności kupuje od ciebie wycieczki dla zorganizowanych grup po preferencyjnych cenach, na co wystawiasz faktury. Jeżeli twój kontrahent wybierze się prywatnie na urlop z rodziną, to musisz nabić tę sprzedaż na kasę i wystawić paragon. Z drugiej strony, gdy masz chociaż cień wątpliwości, że zakup może być firmowy, a nie prywatny, to wystaw firmową fakturę, nie nabijaj sprzedaży na kasę i nie wystawiaj paragonu. W takim przypadku nie możesz ponosić ryzyka, że bezprawnie pozbawisz klienta prawa do odliczenia VAT i zaliczania wydatku do KUP, odmawiając mu wystawienia faktury „na firmę”. Ewentualne niezasadne odliczenia obciążą jego, nie ciebie. Przykład: Prowadzisz restaurację, i twój stały klient często odbywa w niej spotkania firmowe lub biznesowe, za które wystawiasz mu faktury. Gdy w twojej restauracji pojawi się z piękną kobietą i zażąda faktury, to nie będziesz się zastanawiał czy to kontrahentka, żona, czy kochanka, tylko wystawisz firmową fakturę, zgodnie z życzeniem. Jeżeli dojdzie do sytuacji, że wystawisz komuś paragon, a on poprosi o firmową fakturę (i stwierdzisz, że zasadnie), to nic straconego 🙂 Trzeba tylko wtedy trochę pokombinować – wystawić fakturę firmową, wpisać do rejestru VAT i skorygować obrót na kasie o tę sprzedaż. Gubisz się w gąszczu przepisów podatkowych? Boisz się o skutki planowanej transakcji, stosowanego sposobu rozliczeń lub nie masz pewności co do stawki VAT? Dowiedz się czym jest interpretacja podatkowa i nie bój się więcej 🙂

firma kupuje od osoby prywatnej